Can I stay here?

Zondag 7 november 2010 – Dag 2 – Deel 2

Wat zijn er een boel memorials en monumenten hier. Het Lincoln Monument, The Korean War Memorial, The Vietnam War Memorial en the World War II Memorial zaten allemaal dicht bij elkaar en waren ook allemaal verschillend maar wel even indrukwekkend. Ondertussen werd Han al een keer bijna onder de voet gelopen door een eekhoorntje want die We kwamen uit bij het Washington Monument en daar kun je omhoog, maar de tickets voor vandaag waren vergeven. We zullen nog wel zien of we daar morgen aan toekomen en zo niet dan is het ook goed. We zijn doorgelopen naar het Ford's Theatre, de plaats waar Lincoln is vermoord en waar een hele tentoonstelling was over Lincoln. Vandaag sloten we af in Georgetown, we namen alleen niet de meest gunstige route zodat we ten eerste in het woongedeelte kwamen waar niet zoveel te doen was en ten tweede behoorlijk wat extra kilometers aflegden. Dankzij wat vriendelijke mensen vonden we al gauw het gedeelte van Georgetown wat we zochten.
Dat vind ik misschien ook wel het leukste hier : die hartelijkheid van de mensen, We worden regelmatig aangesproken. “How are ye”, “Where are you from” en “Can I be of assistance” hebben we nu toch al redelijk vaak gehoord. En bij ons in Nederland heeft het de naam dat dat wel nep is, maar die indruk hebben wij toch niet, Extreem vaderlandslievend.. Ja dat wel, wij nederlanders zijn dit soms wel iets te weinig en hier misschien wel iets teveel, maar de mensen vinden het misschien daardoor wel extra leuk dat je hier bent. Die hartelijkheid is ook niet puur gedreven door tips, over het algemeen vind ik de mensen die we gewoon zijn tegengekomen leuker en vriendelijker als de mensen in de bediening. Die vind ik wel correct hoor, maar die lijken tot nu toe meer een standaard praatje te houden en zijn erg gehaast, waardoor ze wel kunnen vragen 'How we where and where are we from”, maar al weg zijn voor je antwoord zou kunnen geven. Zo ook bij het restaurant in Georgetown waar we wat aten. Prima gegeten trouwens, het met groente en kaasgevulde kipgerecht beviel best, de steak van Han was weliswaar iets te gaar maar verder ook goed.
Voordat we uit eten gingen hebben de trouwens een beetje rondgekeken in Georgetown en daar ben ik blijven steken in een winkel die van de buitenkant een soort warenhuis bleek te zijn, maar eenmaal binnen bleek het een gigantische boekwinkel. Terwijl Han in het cafeetje daarbinnen de sportuitslagen bekeken (want er was wifi) ben ik even tussen de boeken gestruind. Kan ik hier blijven of kunnen we ervoor zorgen dat deze winkel ook in Enschede komt?

Here a squirrel, there a squirrel, everywhere a squirrel.

Zondag 7 november 2010 – Dag 2 - Deel 1

Voor ons allebei was dit een onderbroken nacht. Om de paar uur waren we wakker en dan duurde het even voor we weer in slaap vielen. Zo merk je toch dat het tijdsverschil wat met je doet. Uiteindelijk hebben we een beetje liggen dutten en zijn we rond half acht opgestaan. Rond kwart over acht stonden we dan ook al bij het metrostation om daar de metro te pakken naar Old Alexandrium om te kijken of we daar iets kunnen vinden voor het ontbijt. Dit moet een heel sfeervol stukje zijn van Washington en dat was het ook zeker wel, alleen wij waren er wel op een vroege zondagmorgen dus er was weinig te doen. Wel vonden we een Dunking Donuts waar we konden ontbijten (gelukkig hadden ze ook nog wat anders dan donuts) en we zagen veel leuke huizen met veranda's en mooie gevels. Voor ons gevoel typisch amerikaans. Vanuit Old Alexandrium zijn we doorgereist naar Arlington Cemetary. Al vanaf het begin dat we door aan konden komen waren we onder de indruk van de immense oppervlakte van deze militaire begraafplaats. Er waren werkelijk duizenden witte grafstenen. Natuurlijk waren er ook afwijkende graven en de belangrijkste graven waren die van John F. Kennedy en zijn familie en die van de onbekende soldaat. Hier loopt ook altijd een wacht en om elf uur werd die afgewisseld. Bijzonder om eens te zien. Ook liep er een hele grote groep mensen rond in uniformen. Wij vonden de rode uniformen van deze groep met hun rare hoedjes een beetje apart, maar de mensen waren er wel voor een bepaald doel. Na het wisselen van de wacht begon er een soort bloemleggingceremonie van de order van de Cootie (of zoiets). Dat hebben we even kort bekeken en toen zijn we naar de uitgang gelopen. Vandaaruit liepen we door naar de National Mall en vonden we een kiosk waar we even wat drinken en een snack haalden. Het wemelde hier van brutale vogeltjes die zelfs op tafel kwamen. Ook troffen we al snel wat eekhoorntjes. Gisteren waren we nog helemaal verwonderd over die eekhoorns, we kwamen er al snel achter dat er hier heel veel eekhoorntjes zijn en dat ze niet schuw zijn. Grappig..
We zaten dicht bij de Korean War Memorial en het Lincoln Monument. Indrukwekkend en fotogeniek allemaal. Het Capitool, het Washington Monument, De World War II Memorial, het Lincoln Monument en Arlington liggen allemaal in één lijn. Het uitzicht is dan ook geweldig bij het Lincoln-beeld.

Terwijl ik dit aan het typen ben merk ik dat het kaarsje op is, morgen even kijken of ik dit ergens kan posten en dan komt de rest later.

Are you waiting in line?

Zaterdag 6 november – onze eerste dag.

Al heel vroeg vertrokken Han en ik vandaag met de trein om naar Schiphol te gaan. De vlucht vertrok om 11u15 en al werd er gezegd dat je minimaal 3 uur van tevoren aanwezig moet zijn hebben wij erop gegokt dat we met 2,5 uur ook goed uit zouden komen. Zo konden we tenminste met de trein en hoefden we ons niet druk te maken om wegwerkzaamheden en parkeren. Op Schiphol bleken de lijnen kort, we hadden online ingecheckt, de bagage inleveren ging heel vlot en ook de douane en de latere securityscans ging heel vlot. Zelfs de vliegreis vloog voorbij ;-).
Washington is een beetje een vreemd vliegveld. Het vliegtuig uitlopend loop je door een lange en smalle gang en zo loop je een shuttle in. Al meteen kwamen we in gesprek met een Amerikaanse die trouwens in Nederland woont en daar een B&B heeft. Zij was op familiebezoek en bleef wat langer als wij.
Eenmaal in het hoofdgebouw namen we weer afscheid, zochten we een ATM en haalden we wat drinken bij Starbucks. Han stond in de rij en ik bleef bij het begin staan. Dat riep een heleboel beleefde “Are you waiting in line” op. Vriendelijke mensen hier, ik heb nog geen gedrang of voorkruiperij gezien, alleen lopen die lijnen nog niet zo overzichtelijk voor ons. Sommige dingen krijg je meteen van degene die je bestelling aanneemt en het andere krijg je verderop. Logica heb ik er nog niet helemaal in gezien. Zal dat nog gaan wennen?
Op naar de shuttlebus en ook daar waren we snel aan de beurt. De taxibus scheurde er behoorlijk op los. Ondanks zijn tempo bleek de transfer van Dulles Airport naar ons hotel L'Enfant Plaza een behoorlijke afstand. Wij werden wel als eerste afgezet, prima! Inmiddels was het half vijf (Amerikaanse tijd, zomerklok), dus we konden meteen door naar onze kamer. Die viel niet tegen, een mooi formaat, netjes en schoon en een mooi uitzicht op de rivier en de waterfront. We zaten dus niet aan de National Mall-kant, maar ik denk wel dat we een wijdser uitzicht hebben omdat aan deze kant verder geen hoge gebouwen staan.
Even naar het thuisfront bellen dat we goed aangekomen zijn en dan vanaf ons hotel naar de National Mall lopen. De National Mall is heel dichtbij, dus we waren al snel bij de Smithsonian Castle. Hier liepen twee grijskleurige eekhoorntje rond, die wat nootjes krijgen en die uit de hand aanpakten. Wij waren helemaal vol be/verwondering.
Zo waren we op de National Mall en zo hadden we ook in de gauwigheid het Washington Monument en de White House gezien, terwijl de zon onderging. Van afstand zagen we het WO II memorial, het Lincoln Monument en het Capitool. Die zullen we nog wel beter bekijken, eerst maar eens op zoek naar een restaurant want dat zijn we nog helemaal niet tegengekomen. Het was even een stukje lopen, maar een eindje voorbij het Mariott Hotel vonden we een restaurant die ons wel aansprak (Ceiba). Vandaag kregen we in het vliegtuig een warme lunch en voor de landing nog een snack met een broodje, maar aangezien dit natuurlijk een hele lange dag was konden we toch nog wel eten en de zalm was heerlijk. Het was ook een hele gewone portie, helemaal niet absurd veel zoals je wel eens hoort over Amerika. Een goede afsluiting van de dag dus. Wij zijn na het eten naar het hotel gelopen en al probeerden we zolang mogelijk op te blijven om de jetlag tegen te gaan om kwart over tien (zomertijd) was de energie op en deden we de lampen uit. Vannacht gaat de klok terug, morgen proberen het nog iets langer vol te houden.

Aftellen

Alles staat klaar en het is dus aftellen. Hopenlijk heb ik de komende week af en toe internet tot mijn beschikking en kan ik ook echt voor het eerst een blog tijdens mijn vakantie bijhouden, anders wordt het bij thuiskomst... 

De afgelopen weken heb ik natuurlijk al de nodige foto's gemaakt met mijn nieuwe camera, ik vind die van de wolkenkrabber erg leuk (Enschede heeft er eentje, ik zal er straks wel meer zien) en mijn eerste poging is gelukt, al is niet zo makkelijk en speels als ik zou willen, dus voor foto's kun je beter op mijn flickr-account kijken (zie helemaal onderaan de blog)

Over een maandje!

Het is 6 oktober, dus dat betekent dat we over een maand onderweg zijn. De papieren zijn binnengekomen en eigenlijk zijn we er, op het koffers inpakken na, klaar voor. Ondertussen heb ik een nieuwe camera gekocht (Canon's Powershot SX20 SI) en ben ik daar druk mee aan het oefenen. Ik zal ook wat foto's toevoegen aan de blog (proberen in ieder geval, dan weet ik meteen hoe dat moet) en wat foto's gaan toevoegen aan mijn flickr-site. Hier verkleuren de bladeren dus foto-gelegenheden genoeg. De blog mag toch wel wat opgeleukt worden, nog tips?